كنار پيامبر صلى الله عليه و آله مهم‌ترين و محبوب‌ترين امر ، نزد عمر است ؟ آيا تفسير آن جز توسل به پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از وفات حضرت و تلاش براى تبرك جستن به او به‌وسيلهء دفن در نزديكى اوست ؟ در جاى ديگر « ام سليم » سر مشكى را كه پيامبر صلى الله عليه و آله از آن نوشيده‌اند جهت تبرك مىبرد و انس مىگويد كه سر مشك نزد ماست . و صحابه را مىبينيم كه هنگام تراشيدن سر حضرت ، براى تملك حتى يك موى حضرت با يكديگر مسابقه مىدهند . و أسما ، دختر ابوبكر جبّه حضرت رسول را براى شفاى مريضان نزد خويش نگه مىدارد يا انگشترى پيامبر صلى الله عليه و آله پس از حضرت توسط ابوبكر و عمر و عثمان دست به دست مىگردد تا اين‌كه از دست عثمان به درون چاهى مىافتد . همهء اين احاديث صحيح و اثبات گرديده است و در باب تبرك از آن سخن خواهيم گفت ؛ اما آن‌چه را كه الان درصدد آن هستيم اين است كه از خود بپرسيم چرا اين همه دقت از صحابه براى حفظ آثار پيامبر صلى الله عليه و آله وجود داشته است ؟ ( دهانه مشك ، مو و عرق حضرت ، جبه ، انگشترى ، محل نماز و . . . ) مقصود صحابه چه بوده است ؟ آيا تنها براى حفظ خاطرات بوده است ؟ يا آنها را محفوظ داشته‌اند تا در موزه قرار دهند ؟ اگر اولى هدف بوده است چرا هنگام مرض و بلا به آن روى آورده و توجه مىكنند ؟ و اگر دومى هدف است كجاست اين موزهء كذايى و چگونه چنين فكر بديعى به ذهن آنان خطور نموده است ؛